ทนสภาพ ที่โรงเรียนตัวเองไม่ไหว

อยากหลุพ้มพันธณาการ

อยากหลุดพ้น พวก ชะนีผัวแว้น

อยากหลุดจากวงโควร ของเด็กไร้หัวคิด

หนีไห้พ้นเด็กไม่รู้จักโต

สงสารพ่อแม่

สงสารตัวเองที่ ต้องคอยมาเห็นภาพ ทุเรดๆ ที่ ได้กวาดสายตามอง

น่าเบื่อ ครับบอกตรงๆ


เรื่องหญิงนี่ไม่ไหวเลย

สวยไม่จริง ผัวแว้น นักเลงหัวไม้

ความรักแบบงมงาย ลุ่มหลุ่ง รักด้วยฮอโมนเพศ ไร้สมอง

ผแต่ทะว่า บางทีผมก็มอง ไม่ได้มองด้วยความสนใจนะ

อาจจะมองแบบ น่าสงสาร หรือไม่ก็ มองด้วยความอดสูซะมากกว่า


ส่วนพวกเค้าหนะ คิดว่าผมสนใจ ผมมองเค้า ที่ไหนได้ ไม่ไช่หรอกครับ

ผมมอง แค่ก็มองผ่านๆ ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว กับ พวกๆ นี้

บางที่ ผมก็มองๆ ไอ่หน้าอก พวกคุณหนะแหละแค่นั้น

เพราะหน้าพวกคุณมาันดูไม่ค่อยได้ ไม่ไช่ผมหน้าตาดูดีนะ ผมมีสมอง

ผมมีความคิด ผมจะ มานั่งมองคนแบบเพ้อเจ้อเพ้อฝันมันไม่ได้หรอก

พวกคุณมันได้ใจ คิดว่าผมสนใจพวกคุณ

มันไม่ไช่อะ คือ สวยไม่จริง และหลงตัวเอง อะครับ

แหม อุทัยทิพย์ที ลิปมันสีแดงที แป้งทาหน้าที อายไลน์เนอร์ที่

บุบางคนนี่ พอกหน้าขาวไม่ได้ ดูส้นตีนหรือ หนังหน้า แข้งขาไรเลยนะครับ

หน้าขาวจริง ดูดี แต่ขาแม่งโคตรดำ กล้ามแม่งเปนมัดๆ แบบพวกนักฟุตบอลอีก

ผมสำเหนียด ไอ่ตรงที่ว่า ผมไม่ได้มองพวกคุณแบบเหยียดหยามอะไรนะ

แค่ติดตรงที่ ว่า คุณไส่สีหน้า ยังไงไส่ผม สวยมากเชิญ น่ารักมากก็เชิญ

ผมว่ามันทุกเรศครับ อัปปรีย์ คุณมองผมแบบนั้นจะไห้ผม คิดพิสวาสคุณนั้น

มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไม่เลยสักนิด ก็บอกแล้ว พวกนี้ ยังไม่หลุดบ่วงโคจร

จากวงจรอุบาศไปซะที อยู่กับเดิมๆ อะไรเหี้ยๆ ตามกระแส บ้าผู้ชาย

ทุเรด ไอ่ ที่ผมพูดมา ไม่ได้เกลียดผู้หญิงอะไรมากมายหรอก

แค่ทำตัวไห้เหมาะสมกับหน้า เหมาะสมกับฐานะ ซักหน่อยนะ

แม่งงบ้านทำงานยกอิฐปูน ขายหมู ขายเหี้ยไรก็ไม่รู้หาเช้ากินค่ำ

กระแดะขอตังแม่ซื้อ หลุยวิตตอง กับ ไอโฟนมือ 2 (เพราะไม่มีปัญญาซื้อ)

และก็ เสื้อผ้าอะไรไร้สาระ ตามกระแสเข้ากันไป

แม่งวนเวียนอญู่ยังงั้นแหละ ยังไงยังงั้น ไห้มาเรียน

ไอ้กุก็นึกว่าแฟชั่นโชว์ แต่งหน้าทาปากเสื้อผิต กระเป๋ษนี่ลายดอกมาเชียว

ไอ่กุก็นึว่าจะไปเดินแค๊ตวอล์ค หน้าเมรุซะอีก

ผมสงสารพ่อแม่พวกคุณคับ

มาเรียน มาศึกษา มาได้อะไรไหม่ เพื่อไห้พยุงชีวิต หรือพยุงความเป็นคนมีการศึกษาได้

หรือว่าการศึกษาไม่ได้ช่วยไห้พวกมึงดีขึ้นเลย

คิดว่าสวยไปวันๆ หลงตัวเองไปวันๆ อ่อยไปวันๆ คิดว่าเค้าสนใจ

มิหน้าละ หยิ่งๆๆเข้าไป

สอยากได้แฟนหล่อๆๆ เสปกนู้นเสปกนี้ สุดท้ายยยยเป็นนไงงวะ !!

ผัวแม่งแฟนแม่ง หน้าตาอย่างกะตัวเหี้ยแดกปลาไหล ดูไม่ได้

ได้ผัวดีนะ แต่ผัวก็เสือกโง่ โดนหลอกอีก โ.่ๆ กัลทั้งนั้น ทำเป็นพวกไร้สมองได้ไป

ปัญญาชนแมร่งไม่เคยมีในสมอง จิตสำนึกไม่เคยคิด

เอาแต่ลุ่มหลงระเริง กับนวัวฒกรรม ไหม่ วัฒณธรรมเลวๆ ถ่อยๆ จัญไร

เเอาเข้าไป ชิ้บหายกันหมดแล้ววว

ผู้ชายจะกลายเป็ฯผุ้หญิงแล้ววว

100ผัว 1000พ่อ ไปแล้ว อีพวกเหี้ย


(เน้นนะครับ ถ้าคุณดีแล้ว จงทำดีต่อไป คำพวกนี้ประณามพวกไร้การศึกษา)


(และที่สำคัญคุณต้องรู้จักตัวเองดีพอ มีเหตุผล มีความคิดและสมอง )

(หรือถ้าคุณไม่รู้จักตัวคนอื่นดีจริง แสดงว่า เค้ายังไม่รู้จัก ตัวคุณดีพอ)






มีแต่สัตว์เท่านั้น ที่จะผสมพันธุ์ กับตัวผู้ได้หลาย ตัวว

สัตว์เท่าันั้น ที่ตีกัน สัตว์เท่านั้น ที่ไม่มีความคิด

มากกว่าความงาม คือ “สำนึก”


เครดิต:ทริปสร้างศิลป์ที่ปางอุ๋ง ของเด็กจิตรกรรม
เรื่องโดย ฮักก้า
โดย ASTVผู้จัดการรายวัน 19 กุมภาพันธ์ 2552

เปิดใจนึกถึงผู้อื่น

คืนสุดท้ายสำนึกเล็กที่มีอยู่ในตัวของแต่ละคน ก็ได้ถูกปลุกให้ขยายใหญ่ ผ่านความปราถนาดีๆจากผู้อาวุโสและศิลปินรุ่นใหญ่ เริ่มต้นที่ ท่านผู้หญิง พญ.เพ็ญศรี ภู่ตระกูล

“มีความสุขแทนเด็กๆ ที่พวกเราได้มาทำให้พวกเขามีความสุข และตื่นตัวที่จะรักในศิลปะ และอีกอันนึงก็คือการที่เราได้มีโอกาสรู้ให้ลึกถึงโครงการพระราชดำริ ที่ทำให้เราสังวรถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ต่อไปเราอาจจะต้องเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมไปบ้าง และเปลี่ยนไปในทางที่ดีๆ กิจกรรรมที่เราทำในวันนี้ ก็คงจะเป็นส่วนหนึ่งของการตอบแทนสังคม ซึ่งนับว่ามีประโยชน์มากๆเลย หวังว่ารุ่นน้องต่อๆไป คงจะดำเนินรอยตามพวกพี่ๆนะคะ”

สมวงษ์ ทัพพรัตน์ นอกจากจะบอกเล่าถึงชีวิตอันสมถะของตัวเอง นับตั้งแต่ตอนเป็นนักศึกษา ที่เรียน 5 ปี กินเหล้าสองหน มีเสื้อผ้าใส่เพียงชุด และเมื่อจบออกไปก็ได้มีโอกาสช่วยเหลือสังคม ยังได้ข้อคิดกับนักศึกษารุ่นหลังด้วยว่า

"คณะจิตรกรรมฯ เรามักจะโอ้อวดตัวเองไปหน่อยว่า พวกเราเนี่ยเป็นพวกไม่หลงวัตถุ พวกเราเป็นพวกที่จิตใจมีสปริริตสูง เราเป็นคนดี ศิลปะทำให้เกิดความงาม และความงามกับความดีเป็นอันเดียวกัน เราหยิ่งทะนงตัวมาก เราก็เลยคิดว่า ขอแค่เราทำอะไรที่มันเป็นเรื่องที่ดีๆ ไม่รบกวนใครก็พอแล้ว แต่ความจริงก็รบกวนโดยที่ไม่ตั้งใจ แต่เราไม่เคยคิดว่าเราจะให้ใครบ้าง เราจะบริจาคใคร จะเอื้อเฝื้อต่อใคร เราไม่คิดเลย

ตอนที่เรายังเด็กถ้าเรายังไม่คิดถึงคนอื่นเลย นับประสาอะไรเมื่อเรียนจบออกไปแล้วเราจะคิดถึง ไม่มีทาง เป็นไปได้ยาก มันจะยิ่งเห็นแก่ตัวมากขึ้น มากขึ้น พอไปทำงานเกิดการแข่งขัน ที่จะเอาเงิน เอาค่าจ้าง จะเอาประโยชน์ จะประกวดจะแข่งกัน แล้วต้องเกิดการต่อสู้ ต้องมีครอบครัว ต้องหาเลี้ยงครอบครัว มันก็จะยิ่งไปกันใหญ่เลย”

ส่วนผู้ผ่านการทำกิจกรรมกับค่ายต่างๆมาแล้วมากมายอย่าง สันทนา ปลื้มชูศักดิ์ แนะว่าต่อไปนี้น่าจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่นักศึกษาคณะจิตรกรรมฯทุกรุ่น ก่อนที่จะจบออกไป ควรจะมีการจัดค่ายออกไปทำประโยชน์เพื่อสังคมบ้าง โดยที่ไม่ต้องรอโครงการของคณะ

“ผมอยากจะเห็นนักศึกษาของคณะจิตกรรรมฯจัดค่ายบ้าง สิ่งที่ผมได้สัมผัสมาเมื่อสมัยก่อน ตอนเรียนที่คณะจิตกรรมฯ คือเห็นธรรมศาสตร์ เห็นจุฬาฯ จัดค่ายออกไปทำนู่นทำนี่เพื่อประชาชน แต่ของศิลปากรไม่เคยทำเลย เราไม่เคย เราเป็นศิลปิน เขียนรูปอย่างเดียว แต่เราไม่เคยรู้ว่าประชาชนเขายากไร้กันยังไง เขาอยู่กันยังไง

ตั้งแต่รุ่นพี่ผม มาถึงรุ่นผมและรุ่นต่อจากผม เราไม่เคยทำ จนกระทั่งผมได้ไปดูนก มีการจัดค่าย ออกไปอบรมเด็กและเยาวชน ผมก็มากลับนึกถึงว่า คณะเราน่าจะทำอะไรกันบ้างนะที่เกี่ยวกับสังคม มันไม่ยาก เราแค่หาสปอนเซอร์ หาทุน เรามีฝีมืออยู่แล้ว การสอนเขียนรูปเนี่ย และมันก็จะมีประโยชน์แก่ครูบาอาจารย์ของแต่ละโรงเรียนที่ไกลปืนเที่ยงด้วย คุณเห็นไหมเดี๋ยวนี้ ที่ท่าช้างมีเด็กๆมายืนถือกล่อง ไปค่ายที่นู่นที่นี่ แต่คณะจิตกรรมฯไม่เคย”



สุภาพสตรี สุภาพบุรุษศิลปิน

“ท่านสุภาพสตรี ท่านสุภาพบุรุษ” ประโยคแรกที่เปล่งออกมาจากปาก รศ.ฉันทิมา อ่องสุรักษ์ ผู้เกษียณอายุราชการจากการเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วหันมาทำงานศิลปะเต็มเวลา ทำเอาทุกคนหัวเราะครืน ปนประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะได้รับเกียรติถูกเรียกขานเช่นนี้ แต่สุดท้ายผู้กล่าวก็ได้ไขให้หายข้องใจว่า การจะเป็นสุภาพสตรีหรือสุภาพบุรุษที่แท้จริงได้ ต้องงามมาจากข้างใน เช่นเดียวกันกับคนทำงานศิลปะ ผลงานเราจะงามอย่างแท้จริงไม่ได้ หากว่าจิตใจไม่งาม

“สิ่งที่คุณจะนำเสนอให้คนอื่นเขารับทราบได้ ซึ่งคือความงามเนี่ย มันต้องเป็นความงามจากข้างในของคุณ ไม่ใช่คุณไปเห็นความงามในผลงานขของแวนโก๊ะ ของสิ่งโน้น สิ่งนี้ แม้กระทั่งสภาพแวดล้อมแบบนี้ที่คุณได้มาสัมผัส คุณถึงจะเป็นศิลปินได้

หรือเมื่อไหร่ที่คุณมองคนอื่นว่าไม่เท่ากันกับคุณ เมื่อนั้นคุณตายแล้ว คุณไม่มีวัตถุดิบที่จะนำมาสร้างงานแล้ว เพราะความงามที่เกิดขึ้นในฐานะคุณเป็นศิลปิน คุณไม่มี คุณจะเอาจากไหนมาเขียน ในเมื่อจิตใจคุณที่อยู่ข้างใน มันไม่งาม

หนึ่งอยากให้คุณมองคนอื่นว่าเป็นคนเหมือนกับเรา สองรู้จักให้คนอื่นเขามั่งอย่างที่แต่ละท่านพูดมาแล้ว ถ้าคุณได้ทำอย่างนี้ได้ คุณก็จะเรียกตัวเองได้ว่า เป็นสุภาพสตรี สภาพบุรุษได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ถ้าคนอื่นเขาไม่เรียกคุณอย่างนั้น ก็ไม่ต้องไปสนใจ เพราะคุณรู้ว่า คุณเป็นอยู่แล้ว”

สิ้นเสียงศิลปิน รังสิต มามาตร์ ที่กล่าวความปลื้มใจต่อกิจกรรมครั้งนี้ ตบท้ายด้วย ผศ.นาวิน หัวหน้าโครงการ ที่ไม่เพียงทำให้ลูกศิษย์สะกดคำว่า “สำนึก” ไม่มีผิด แต่ยังทำให้คำๆนี้ กลายเป็นสมบัติติดตัวแต่ละคนกลับบ้านไปด้วย

“ภาควิชาจิตรกรรมถือเป็นสัดส่วนที่เยอะของคณะฯ เรามีกำลังพอที่จะสร้างค่านิยมที่ดีให้เกิดขึ้นได้ เราต้องไม่เป็นศิลปินลอยฟ้า เราต้องคุยกับคนอื่นรู้เรื่อง เราต้องทำงานกับคนอื่นได้ อย่างคนที่เข้าใจสังคม และเข้าใจวิกฤติการณ์ หวังว่าคำว่า สำนึก มันจะก้องอยู่ในหัวของพวกเราไปตลอด”

The seas laugh, lashing on both coasts.
Carried in the waves, we have only now.

The heavens laugh, at the troubled world.
Only they know, who is to win or lose.

The mountains laugh, the rain is afar.
When the waves grow old, the world still goes on.

Sniggering at the wind, lost in quiet solitude.
Bygone camaraderie bequeaths a tinge of melancholy.

Sniggering at my wasted life, afloat in the sea of loneliness.
I only have my cynicism to redeem my sanity.

ทะเลหัวเราะ กระทบสองฟากฝั่งเรือ
ยามนี้เราลอยคออยู่ท่ามกลางคลื่นทะเล มีแต่ยามนี้...ยามนี้เท่านั้น

สวรรค์หัวเราะกับโลกที่สับสนวุ่นวาย
ใครจักเป็นผู้ได้ ใครจักสูญเสีย ฟ้าเท่านั้นที่รู้

ภูเขาหัวเราะ ฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล
จะกี่คลื่นกี่ฝน เมือผ่านไป... โลกก็ยังดำเินินต่อไปเช่นเดิม มิใช่หรือ?

เสียงสรวลจางจางของสายลม... แผ่วหายไปกับความเงียบงันที่่เปล่าเปลี่ยว
มิตรภาพที่ล่วงผ่านไป ทิ้งไว้แต่งแต้มความโศรกเศร้า

ยิ้มหัวให้กับชีวิตที่อ้างว้าง ลอยคอในทะเลแห่งความเปล่าเปลี่ยว
ยามนี้สิ่งปลอบประโลมจิตใจก็มีแต่ยิ้มเย้ยให้กับชีวิตเท่านั้น

พรุ่งนี้ค่อยต่อ


V
V
V
V

ทฤษดีสัมพันธ์ ของ Mother Fucker คือ

สัตว์ที่ไรการวิวัฒนาการ ทางด้านสมอง

และ

อย่าขาดศรัทธา ต่อพระองค์

รักที่จะทำ ทำด้วยเต็มใจรัก


จินตนาการสูง ย่อมมีค่ายิ่งกว่า เงินกองพันล้าน



ขยันเก่ง แต่ไร้จินตนาการ ไร้ความดีทั้งมวล นั้นแล้ว


ความขยันความเก่งก็ไม่ได้ช่วยพยุงตัวเองให้ดีขึ้นเลย





มนุษย์นั้นมีดีมากมาย นอกจากเราจะเลือกคบคนใหน

เหมือนผลส้ม หลายร้อยลูก จะรู้ว่า ลูกไหน เน่าใน เน่านอก


อย่าด่วนสรุปคนที่หน้าตา


ให้ดูทีการกระทำ ลักษณะ ที่ลึกซึ้ง ไม่ไช่ตืื้นเขิน แล้วสรุป




ศิลปะ ไม่ไช่แค่การวาดภาพ แต่คือทุกอย่าง

(แต่ผมจะยกย่องให้ศิลปะ คือ จินตนาการ และความดี และแง่สะท้อนสังคมมากกว่่า)



ไม่มีใครจะบอกตัวเองว่ากูเปนงู้นงี้

ไม่มีไครจะมาบอกตัวเองว่าบ้า

เพียงแต่ คนอื่น ยัดเยียด ความคิดนั้น ให้ ตัวของเราเอง



(ศรัทธา แต่อย่า สัตว์ทราม )

ศิลปะ ในสมัยนี้ มันแตกหักไปแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


!!!!!!!!!!!! มีแต่ของปลอม

ของปลอม ของปลอม ของปลอมทั้งนั้น

หลอกลวง ไร้คุณค่า หมดแล้ววว สิ้นแล้ววววววววววววววววว

สังคม ศิลปะ มันนนนนตายไปแล้วว


เหลือแต่ซากเศษเดน ที่มนุษย์ ได้ละเลง แค่แผ่นกระดาษ ให้เส็ดไปวันๆ

หรือเพื่อเอาไปขายยยยยยย ทำด้วความขี้เกียจจ

ไม่ได้ทำด้วยใจ

ถ่อย ถ่อย ถ่อย

ถ่อยยย

เสื่อมมม




หักแล้วเ้ว้ยยยยยย



ศิลปปลอม ศิลปลอม ศิลจอมปลอม
เข้าแทรก ความเปนแก่นแท้

แก่นแท้หายไป แก่นแท้หายไป

เหลือเพียงความพินาจ ความพินาจ

เก้ เก้ เก้

ปลอม ปลอมม


จงสวดภาวนาแด่พระเจ้าา อันเปนที่สูงสุด

นำเลือดเนื้อพระเจ้า มาละเลง
ป้ายไป ป้ายมา

ละเลง ความถ่อยย ความ จัญไร




ปลอม

เก้

หลอกลวง

ไร้ค่า

ไร้แก่นสาร

ไร้ความจริง

พี่ไม่รักน้อง

TT

ไม่บอกหรอก...แบร่
X'p

ถึ ง จ า บ้ า

แ ต่ ก้ ร้ า ก เ ท อ ค น เ ด ว

จุ๊ บุ จุ๊ บุ

ha ha


^^

ว้ายยย

หน้างี้บ้าจี้ด้วยว่ะ

555

เฮ้ย!

แพรแวะมาส่งเข้านอนโน๊ะ
ไงก้อฝานหวานๆนะ

ซุยว่ะ

555555555

ไอติมช็อคโกแลตอร่อยสุดแร้ว !

นายชอบกินไอติมเหมือนกันหรอ ?

555+ ฮาเลย ไว้ไปทักพี่โอ๊ต(หัวหน้าเผ่าคนใหม่)บ้างดีก่า